POKRZYK WILCZA JAGODA
certyfikat energetyczny łódź Jest to bylina z rodziny Psiankowatych (Solanaceae), występująca w Europie środkowej i Azji Mniejszej. W Polsce rośnie na pogórzu, w lasach, zaroślach i na porębach leśnych. Roślina wytwarza do 1 m długości korzeń palowy i łodygę do 2 m wysoką, gałęzistą, krótko gruczołowato omszoną. Liście ogonkowe, jajowate lub eliptyczne, zaostrzone, wyrastają parami, z tego jeden mniejszy. Kwiaty pojedyncze w kątach liści, zwisłe, zrosłopłatkowe, brunat-no-fioletowe. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Owocem jest czarna, lśniąca jagoda. Cała roślina jest silnie trująca. Do celów leczniczych zbiera się wyłącznie z upraw korzenie i kłącza okazów kwitnących i owocujących pokrzyku, myje i szybko suszy w temp. 50-60°C. Fragmenty grubsze tnie się podłużnie lub poprzecznie. Surowcem jest korzeń pokrzyku - Radix Belladonnae. Również w okresie kwitnienia rośliny zbiera się liście pokrzyku i suszy w suszarni ogrzewanej, w temp. 50-60°C. Surowcem jest liść pokrzyku - Folium Belladonnae. Korzenie zawierają 0,4-1,4%, a liście 0,3-1,2% alkaloidów tropanowych, stanowiących mieszaninę L-hioscyjaminy, atropiny, skopolaminy i innych. Pozostałe grupy związków, np. flawonoidy, nie mają znaczenia. Alkaloidy pokrzyku porażają nerwy przywspółczulne autonomicznego układu nerwowego. Obniżają napięcie mięśni gładkich dróg żółciowych i moczowych oraz przewodu pokarmowego, zwłaszcza zwieraczy i odźwiernika. Hamują także czynności wydzielnicze gruczołów ślinowych i potowych oraz błon śluzowych nosa, gardła, oskrzeli i żołądka. W wyniku osłabienia wpływu hamującego na nerw błędny następuje wyraźne przyspieszenie akcji serca. Po większych dawkach obserwuje się pobudzenie niektórych ośrodków mózgowych, a także rozszerzenie źrenicy. Już w dawkach leczniczych często występuje suchość gardła obrazy olejne
